Kendimi sadece iyi hissetmiyorum.

Nasıl iyi, mutlu, kızgın, üzgün hissedileceğini unutmuş gibiyim.
Terapistim ne hissettin dediğinde bilmiyorum, kendimi sadece iyi hissetmiyorum diyorum. Kendimi sadece iyi hissetmiyorum. Kendimi sadece kötü gibi bir şey hissediyorum. Bu kötünün tarifini yapamıyorum.

Beni aklınızda somurtkan, sürekli ağlayan, hayattan gram zevk almayan biri olarak mı hayal ediyorsunuz? Ben öyle değilim.
Size biraz kendimden bahsedeyim. Her sabah 6’da uyanıyorum. Çoğu zaman huzursuz uyansam da bazı sabahlar normal de uyanıyorum. İş yerime yüksek enerji ile giriyorum. Herkese günaydın ve 32 diş gülüş dağıtıyorum. Yoğun çalışma tempomun arasında ben, dinlenme odasına veya soyunma odasına girip ağlıyorum. Bazen kahkahalar atıyorum
İşi öyle böyle bitiriyorum. Etrafıma olumsuzluk yaymayı çok sevmiyorum. Bunu genelde evde yapıyorum.
Bazen otobüste kendimi tutamayıp ağlıyorum.
Sabahları işe giderken Nihat Sırdar ve akşam iş çıkışı Serdar Trafikte dinliyorum radyoda. Toplu taşımada gülünce komik oluyor bazen ama çok umursamıyorum.

Dansa gidiyorum. Tango. 1 ay oldu. Çok etkileyici geçiyor. Haftada 2 gün dersim var. Kafam dağılıyor iyi oluyor.
Annemi çok seviyorum ama anneme çok kızıyorum. Babamdan çoğu zaman nefrer ediyorum. Babama evren kadar kızıyorum ama elimden bir şey gelmiyor.

Artık çok sık kitap okuyamıyorum sanırım beynim duraklama döneminde. Yalnız başımla ben sinemaya gidiyoruz arada.

Yani ben kendime, kendimi iyi hissettirmek için bir şeyler yapıyorum. Ama bu nasıl hissettiriyor biliyor musunuz? Boşa kulaç atmak gibi. Girdap beni yuttu bir kere, yukarıya çıkmak için çırpınmak sadece enerjimi tüketiyor gibi.
Ben çabalıyorum ama ben kabul edemiyorum da bazen.

Babama kızmaktan alamıyorum kendimi. Beni mahveden hiç gerçek bir hâle bürünmeyen sevgilimi özlemekten alamıyorum kendimi. Dudakları, evleri, gözleri, kirpikleri, dokunuşları, yastıkları özlemeden duramıyorum.

Size yazmayı seviyorum. Sizin bunları okuyor olmanızı seviyorum. Sizi okumayı seviyorum.

Tam 1 senedir değil, tam 10 senedir böyleyim. Bazen duraklama dönemine ve depresyonum son 6 senedir yer etti kendine. Sadece tam 1 ve sene önce bu gece yaşanan olaylar silsilesi son 1 senedir ve daha daha daha beter hissetmemi sağladı. 09.10.2018 gecesi. Seni asla unutmayacağım. Şimdi otobüste müzik dinliyorum. Ama o geceki şarkıları dinlemeye cesaret edemiyorum. Kalbim çok sıkışıyor.

Özlüyorum.
Kendi iyi hissetmiyorum.
Gülüyorum.
Ağlıyorum.

Kendimi sadece iyi hissetmiyorum.’ için 4 yanıt

  1. Birini unutmanın en iyi yolu yeni birisini bulmaktır, tavsiye ederim 😀 Ağlamak doğal bişey bir duygun olduğunu gösterir. Herkesin gizlice bir yerlerde ağladığını düşünüyorum… Tam olarak kendin olabildiğin arkadaşlarına daha çok vakit ayır ve seyahat kafa dağıtmak için en güzel yöntem bence. Umarım düzelir, düzeliriz. Sevdiğin şeyleri yapmaya devam…

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s